Μια αγωνιστική περίοδος που θα θέλουμε γρήγορα να ξεχάσουμε είναι αυτή που ολοκληρώθηκε με τη χθεσινή (17/5) νίκη επί του Λεβαδειακού στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Με τον ΑΡΗ να τερματίζει στην πέμπτη θέση, αλλά να μην καταφέρνει να πετύχει κανέναν από τους στόχους που είχε θέσει.
Το γεγονός, βέβαια, ότι η ομάδα έχει σταθεροποιηθεί στην πρώτη πεντάδα και θεωρείται αυτονόητη η παρουσία της, δείχνει ότι σαφώς και έγιναν και σωστά πράγματα από τη νυν διοίκηση. Είναι ξεκάθαρο, όμως, ότι δεν μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω και από αυτή την αδυναμία, σε συνδυασμό με τα λάθη που έγιναν και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, έχει οδηγήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου στην επιθυμία για ομαλή μετάβαση στην επόμενη μέρα.
Η ομάδα ήταν βελτιωμένη στα πλέι οφ, είτε τα παιχνίδια είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον, όπως στις δυο πρώτες αγωνιστικές, είτε όχι, μετά την εξέλιξη που είχε ο τελικός του Κυπέλλου. Κριτική θα κάνουμε με αυτά που βλέπουμε και όχι με βάση τι θέλουμε ή τι δεν θέλουμε. Δούλεψε ο Γρηγορίου και βελτίωσε πράγματα, ειδικά σε ό,τι αφορά την επίθεση και την ανάπτυξη του παιχνιδιού. Έχοντας, σίγουρα, περισσότερες επιλογές παικτών αλλά και κάνοντας καλύτερη διαχείριση.
Στα θετικά και το ότι βρήκε τον τρόπο να δώσει κίνητρο στους παίκτες του, σε παιχνίδια που όπως προείπαμε, δεν είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον. Ούτε φέρει ευθύνη για τα λάθη που έγιναν στην αρχή της σεζόν από ιδιοκτησία και τεχνικό διευθυντή, ούτε για το γεγονός ότι η ομάδα δεν κέρδισε το ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Έκανε το καλύτερο που μπορούσε φαίνεται ότι κέρδισε πόντους και το πιθανότερο είναι ότι στο ραντεβού που θα έχει με τον Θόδωρο Καρυπίδη, θα οριστικοποιηθεί παραμονή του στον ΑΡΗ. Μια επιλογή που με βάση την εικόνα της ομάδας μπορεί να μην θεωρείται παράλογη, ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να πάει σε προπονητή με ετήσιες αποδοχές άνω του ενός εκατομμυρίου, όμως, δεν παύει να είναι επιλογή ρίσκου.
Με όλον τον σεβασμό στον Μιχάλη Γρηγορίου και στη πολύ καλή δουλειά που έκανε, είναι επιλογή ρίσκου κυρίως λόγω της κατάστασης που επικρατεί στον ΑΡΗ και στο γεγονός ότι θα κρίνεται ως επιλογή του Καρυπίδη. Κάτι που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει το παραμικρό περιθώριο λάθους.
Ίσα ίσα η ομάδα θα ξεκινήσει με την πλάτη στον τοίχο, με πίεση από την αποτυχία της τρέχουσας σεζόν και με τη δεδομένη επιθυμία για αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Φυσικά και δεν φταίει γι’ αυτά ο Γρηγορίου, όμως, σ’ αυτό το περιβάλλον θα δουλέψει. Μακάρι να δείξει ότι μπορεί να το διαχειριστεί.
Μετά το τέλος της σεζόν, τα βλέμματα, όλων στρέφονται προς την επόμενη μέρα. Θα ήταν ιδανικό να βρεθεί ένας νέος επενδυτής και να υπάρξει ομαλή μετάβαση, όμως, μέχρι να γίνει αυτό, η ομάδα θα πρέπει να κάνει τον προγραμματισμό της.
