Εκείνο το ματς με τους Άγγλους είναι η πρώτη πολύ έντονη μνήμη αφέλειας ή έλλειψης ποδοσφαιρικής εξυπνάδας που μου έρχεται στο μυαλό για τον ΑΡΗ.
Προφανώς έχουν ακολουθήσει αρκετές ακόμα… ΑΕΚ στο Κύπελλο, Μόλντε, Αστάνα, Αράζ. Μπορεί να ξεχνάω και κάποιες. Αυτή η ρημάδα η αφέλεια, όμως, δεν λέει να μας αφήσει σε ησυχία. Ισως και εμείς την πλευρίζουμε βέβαια…
Γενικά δεν είμαι πάντα φαν των δηλώσεων του Χιμένεθ. Χθες, όμως, είχε δίκιο σε κάτι όταν σημείωσε ότι ο ΑΡΗΣ δεν παίζει ποδόσφαιρο… δρόμου. Δεν έχει αυτή την ποδοσφαιρική αλητεία, οξυδέρκεια… Αυτό χρειαζόταν στο φινάλε ενός αγώνα που του άξιζε η νίκη βάσει της εικόνας του. Πάλι όμως βρήκε έναν μαγικό τρόπο να τα κάνει μαντάρα.
Ένα ματς στο οποίο νομιμοποιείται να κρατήσει κάποια θετικά, όπως για παράδειγμα το κέντρο του στο οποίο ο Μάρτιν Χόνγκλα ήρθε για να αλλάξει τις ισορροπίες και το έδειξε από το πρώτο του ματς ως βασικός.
Ο Καμερουνέζος είναι το σύγχρονο 6άρι που κόβει, προωθεί τη μπάλα και θα απελευθερώσει… επιτέλους τον Μόντσου. Μαζί με τον Ράτσιτς, συγκρότησαν μία τριάδα που περιόρισε σημαντικά το παιχνίδι του Λεβαδειακού από τον άξονα. Οχι εντελώς, αλλά δεδομένων των συνθηκών ο ΑΡΗΣ είχε καλή απόδοση χθες. Δεν έκανε κάτι τρομερό. Ηταν, όμως aggressive, πίεσε αποτελεσματικά τη Λιβαδειά και όλα με βάση τη μεσαία γραμμή του.
Από το γκολ του Ράτσιτς και μετέπειτα, η εικόνα του αγώνα έδινε την αίσθηση ότι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Κυρίως επειδή ο Λεβαδειακός δεν πήρε πράγματα από τις αλλαγές του Παπαδόπουλου, τη στιγμή που ο ΑΡΗΣ έδειχνε να το διαχειρίζεται άνετα. Μέχρι που σε μία φάση τα έκανε μαντάρα.
Εκεί, δεν χρειάζεται προπονητής για να σου πει τί να κάνεις Φαμπιάνο, Τεχέρο και Γιαννιώτα. Εκεί τον τραβάς, πέφτεις στα πόδια του. Τον… σηκώνεις. Το λάθος… γεννιέται βέβαια στο πλάγιο, αλλά είναι κάτι που μπορεί να συμβεί.
Το 4-3-3 με δύο εσωτερικούς μέσους βγήκε για μεγάλο διάστημα. Είχε, όμως, και…ημερομηνία λήξης. Ο Ράτσιτς δεδομένα θα ήθελε αλλαγή και ακόμα περισσότερο ο Χόνγκλα που μετά το 70′ δεν είχε τις ίδιες δυνάμεις. Ακόμα και αν Γαλανόπουλος δεν ήταν διαθέσιμος, ο Χιμένεθ έχει την ευθύνη να σκαρφιστεί κάτι για να φρεσκάρει τον άξονα. Παναγίδης ή ακόμα και τον Νινγκ νωρίτερα. Δεν γίνεται να υπάρχουν επιλογές στον πάγκο και να κάνει αλλαγές στις καθυστερήσεις. Προετοίμασε καλά την ομάδα, αλλά δεν διαχειρίστηκε το ίδιο καλά το ματς όταν έπρεπε. Και αυτή είναι η μοναδική του ευθύνη για το χθεσινό.
Στο τέλος της ημέρας, ο ΑΡΗΣ πάλι δεν κέρδισε. Δεν βρήκε εκείνη τη νίκη που θα έριχνε κάπως τους τόνους. Προσπάθησε, ήταν καλύτερος του Λεβαδειακού… Δεν παίρνεις, όμως, βαθμούς επειδή προσπαθείς. Παίρνεις όταν είσαι αποτελεσματικός. Και ο ΑΡΗΣ δεν είναι όταν έχει τρεις νίκες σε τέσσερις μήνες. Εάν συνεχίσει έτσι θα βρεθεί σε ακόμα πιο δύσκολη θέση από αυτή που είναι ήδη όσον αφορά την 5η θέση.
