Η Κ19 του ΑΡΗ δεν ζήτησε χειροκρότημα. Το κέρδισε (vid)

Δεν είναι –και δεν πρέπει να είναι– λόγος… πανηγυρισμών το ότι μια ομάδα υποδομής φτάνει σε έναν τελικό. Οι ακαδημίες έχουν άλλον προορισμό: να χτίζουν χαρακτήρες, να μυρίζουν τα παιδιά επαγγελματικό ποδόσφαιρο και να παράγουν παίκτες που θα φορέσουν κάποτε τη φανέλα της πρώτης ομάδας.

Κι όμως, όποιος είδε χθες την Κ19 του ΑΡΗ, κατάλαβε ότι εδώ υπάρχει κάτι παραπάνω από «μια καλή φουρνιά». Υπάρχει υλικό. Υπάρχει προοπτική. Υπάρχουν παιδιά που, με σωστή διαχείριση, μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι της επόμενης μέρας του συλλόγου.

Δεν μιλάμε μόνο για όσους έχουν ήδη κάνει ένα μικρό «κλικ» στο κοινό, όπως ο Χαρούπας. Μιλάμε για μια ομάδα που δείχνει ότι έχει βάθος, προσωπικότητα, ποδοσφαιρική παιδεία. Μια ομάδα που δεν φοβάται να παίξει, να διεκδικήσει, να σταθεί με θάρρος σε ένα περιβάλλον που μοιάζει όλο και περισσότερο με επαγγελματικό.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ουσία.

Όχι, δεν χρειάζεται βίαιη προώθηση. Δεν χρειάζεται να ανέβουν δέκα παιδιά μαζί και να «καούν» πριν καν προλάβουν να σταθούν. Χρειάζεται όμως κάτι άλλο: προσοχή, επένδυση, πίστη. Ο ΑΡΗΣ οφείλει –και μπορεί– να χαραμίσει 1-2 μεταγραφικά συμβόλαια για να δώσει χώρο σε αυτά τα παιδιά. Να τους δώσει ρόλο, όχι απλώς μια υπογραφή. Να τους εντάξει σταδιακά, να τους προστατέψει, να τους εξελίξει.

Γιατί το κέρδος είναι μονόδρομος. Γιατί η Κ19 έδειξε ότι δεν είναι απλώς μια ομάδα που έφτασε σε έναν τελικό. Είναι μια γενιά που χτυπάει την πόρτα. Και η πρώτη ομάδα πρέπει να την ακούσει.