Κάπου εκεί στο ημίχρονο, λίγοι θα ήταν εκείνοι που δεν σκέφτηκαν ή δεν ψυθίρισαν ότι, «δεν έχουμε μάθει έτσι» ή «δεν είναι ΑΡΗΣ αυτό».
Το 3-0 του πρώτου μέρους ήταν ακριβώς αυτό που επιδιώκει ο Μιχάλης Γρηγορίου και συνάμα πολύ μακριά από την… μπερδεμένη εικόνα στα παιχνίδια που προηγήθηκαν της διακοπής. Ε και για αυτό η ομάδα… είπε να μας επαναφέρει σε καταστάσεις που έχουμε βιώσει, τις γνωρίζουμε αλλά προφανώς και δεν μας αρέσουν. Να μας βγει η ψυχή δηλαδή ως το τέλος. Οχι για να πανηγυρίσουμε, αλλά περισσότερο να έρθει αυτό το αίσθημα της ανακούφισης.
Έστω και ψυχοβγαλτικά, ο ΑΡΗΣ τα κατάφερε κόντρα στον Βόλο. Απλά κάπου στην πορεία του ματς… έφθειρε την εξαιρετική εικόνα του πρώτου μέρους.
Δεν αναιρείται ότι έπαιξε πολύ καλό ποδόσφαιρο. Οτι ο Μιχάλης Γρηγορίου δικαιώθηκε για την επιλογή με το δίδυμο Κουαμέ-Καντεβέρε. Οτι η ομάδα βρήκε ουσία στην παραγωγικότητά της, είχε τρεξίματα και ένα πρέσινγκ που ξεκινούσε από ψηλά και επηρέασε την αμυντική παρουσία της. Διάβασε το ματς και με δύο γρήγορους παίκτες έπαιξε στον χώρο.
Ο ΑΡΗΣ όμως δυστυχώς… δεν ξέχασε τον άλλο του εαυτό. Εκείνον που έβγαλε για 25 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο και όχι παραπάνω, αφού μετά το 70′ βρήκε πάλι τα πατήματά του. Οχι όπως στο πρώτο, αλλά σε τέτοιο σημείο που να ισορροπήσει το ματς, χάνοντας μάλιστα ευκαιρίες για να σκοράρει. Και θα το έκανε εάν ο Σιαμπάνης δε κατέγραφε την απόκρουση της αγωνιστικής.
Δεν ήταν θέμα κούρασης, δεν είναι η πρώτη φορά με τις στατικές
Το πρόβλημα του ΑΡΗ χθες χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι η νοοτροπία που επέδειξε στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους. Μία χαλαρότητα που αποτυπωνόταν στη γλώσσα σώματος των ποδοσφαιριστών. Αν ήταν θέμα κόπωσης, ο Αρης δεν θα ανέβαζε στροφές μετά το 70′. Οπότε το μυαλό χάλασε περισσότερο, κάτι στο οποίο προφανώς έχει και ευθύνη ο προπονητής.
Η διακοπή προσέφερε χρόνο για να δουλευτούν αρκετά. Οχι όμως για όλα και ούτε για να γίνουν θαύματα. Και ένα από τα προβλήματα που παραμένουν, πέραν της νοοτροπίας, είναι και αυτό των στατικών φάσεων.
Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΑΡΗΣ δέχεται γκολ από στατική φάση. Και δεν είναι αφύσικο για το άθλημα. Μεγάλο ποσοστό γκολ έρχεται με αυτό τον τρόπο. Είναι όμως κάκιστη η λειτουργία της ομάδας στις στημένες μπάλες για ακόμη μία φορά, με τον Γρηγορίου να μην βρίσκει ακόμα λύσεις.
Μέτρησε κέρδη σε ατομικό επίπεδο
Πέραν του προφανούς με Κουαμέ-Καντεβέρε, υπάρχει ο ταχυδυναμικός Πετρίς που μάλλον… προσπερνάει και τον Φαντιγκά στην κούρσα για τα δεξιά της άμυνας. Υπάρχει ο Μπρούμα που αν και ανέτοιμος έβγαλε ποιότητα και προσαρμογή στο σύνολο. Υπάρχουν οι σταθερές όπως Ράτσιτς, Χόνγκλα, Ρίτσαρντς κλπ. Ολοι είχαν να δώσουν κάτι στο πρώτο μέρος και σε κομμάτια του δεύτερου. Και φυσικά ο Γκαρέ που ήταν ο MVP της ομάδας. Οχι στο peak του, αλλά ήταν η καλύτερη φετινή του εμφάνιση.
Ατομικές επιδόσεις που συμβάλλουν στην συνολική παρουσία του ΑΡΗ, αλλά δεν λησμονούνται και τα αρνητικά. Και σε αυτά περιλαμβάνεται επίσης η αναρχία στις εκτελέσεις των πέναλτι που πρέπει να μπει ένα φρένο. Οι αλλαγές του Γρηγοριου επίσης που δεν βγήκαν. Εδώ υπάρχει ένα γενικό πρόβλημα αλλά σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται και ειδικό. Δεν μπορείς να ελέγξεις πάντα την απόδοση των αλλαγών. Από την άλλη όμως είναι ξεκάθαρο ότι ο Γένσεν δεν λειτουργεί ως «6άρι» και επίσης ο Μιρ πρέπει να μείνει εκτός αποστολής μετά την χθεσινή προκλητικά κακή απόδοσή του. Δεν είναι το θέμα εάν αδικήθηκε ο Μορόν -που όντως αδικήθηκε- αλλά οι επιδόσεις του πρώην άσσου της Έλτσε.
Εν κατακλείδι, ο ΑΡΗΣ έβγαλε δουλειά με την εικόνα του στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Εβγαλε και αρνητικά. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ούτε θα υμνηθεί η ομάδα, ούτε όμως θα ισοπεδωθεί το πρώτο μέρος επειδή το ματς έγινε στο τέλος… ροντέο. Υπάρχει μία καλή βάση και πράγματα να διορθωθούν, μπροστά σε ένα πρόγραμμα στο οποίο ο ΑΡΗΣ μπορεί να… φτιάξει την θέση του στη βαθμολογία.
