Το σφύριγμα της λήξης του αγώνα με το Λεβαδειακό, έδωσε στον ΑΡΗ την πέμπτη συνεχόμενη νίκη στα play-off και παράλληλα σφράγισε την πέμπτη θέση στην τελική βαθμολογία του φετινού πρωταθλήματος. Δεν χρειάζεται να ξαναπούμε τα αυτονόητα. Η πέμπτη θέση δεν είναι τίτλος, ούτε αποτελεί λόγο για πανηγυρισμό. Είναι όμως μία επιβεβαίωση για τον ΑΡΗ και μια απλή υπενθύμιση για όλους τους άλλους. Μια επιβεβαίωση ότι ακόμη και σε μία χρονιά στην οποία έγιναν τα μύρια όσα και ζήσαμε κωμικοτραγικές καταστάσεις, ο ΑΡΗΣ δε διαπραγματεύεται τα κεκτημένα του.
Γιατί όπως και να το κάνουμε, από όποια οπτική κι αν το δούμε, αυτή την στιγμή, ο ΑΡΗΣ είναι η πέμπτη δύναμη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από κάθε άποψη, σε όλους τους τομείς και σε όλους τους σχετικούς πίνακες, με μεγάλη διαφορά από όσους ακολουθούν.
Είναι η πέμπτη ομάδα σε τίτλους (τρία πρωταθλήματα, ένα κύπελο). Είναι η πέμπτη ομάδα σε ευρωπαϊκές εξόδους (23 φορές έχει βγει ο ΑΡΗΣ στην Ευρώπη και ο έκτος Πανιώνιος για παράδειγμα, έχει 9). Είναι η πέμπτη ομάδα σε ευρωπαϊκούς αγώνες που έχει δώσει (79 οι ευρωπαϊκοί αγώνες του ΑΡΗ, με το Πανιώνιο που ακολουθεί να έχει 36). Είναι η πέμπτη ομάδα, που έχει τερματίσει περισσότερες φορές στην πρώτη πεντάδα της βαθμολογίας (30 φορές ο ΑΡΗΣ έχει τερματίσει στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος και ο έκτος Πανιώνιος 14).
Επίσης, είναι η πέμπτη ομάδα σε συγκομιδή ευρωπαϊκών βαθμών που έχει δώσει στη χώρα, είναι πέμπτη ομάδα στη συνολική βαθμολογία του ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι η πέμπτη ομάδα στον αριθμό των διεθνών ποδοσφαιριστών κλπ κλπ. Ας μη συνεχίσω.
Το καταλαβαίνει ακόμη και ένα μωρό παιδί.
Ωστόσο, το σημαντικότερο, είναι η δυναμική που έχει αυτός ο Σύλλογος κι αυτή αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αν πάρουμε τους μέσους όρους εισιτηρίων τα τελευταία 50 χρόνια. Ξεκάθαρα και με διαφορά ο ΑΡΗΣ, είναι η πέμπτη δύναμη και αποτελεί με διαφορά το 5ο μέγεθος σε προσέλευση και σε πληρότητα γηπέδου.
Βέβαια, εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί, γιατί τα αναφέρω όλα αυτά. Γιατί θα πρέπει να καταλάβει ακόμη και ο τελευταίος οπαδός του Συλλόγου μας, τι ακριβώς σημαίνει η πέμπτη θέση για τον ΑΡΗ. Να εμπεδώσει ότι ναι μεν η πέμπτη θέση για τον ΑΡΗ, είναι το πάτωμα του, αλλά δεν αποτελεί κατόρθωμα για να ανοίγουμε σαμπάνιες. Είναι το αυτονόητο.
Ο ΑΡΗΣ, σα Σύλλογος, σαν οντότητα, σαν ιστορία, και σα μέγεθος, δεν μπορεί να διαπραγματεύεται, πρώτα από όλα με τον εαυτό του και μετά με όλους τους άλλους, τίποτα λιγότερο από την πέμπτη θέση. Αυτό είναι το πάτωμα του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η πέμπτη θέση, θα είναι για τον ΑΡΗ και το ταβάνι.
Δε γίνεται.
Μία ομάδα η οποία έχει αυτή την ιστορία, έχει αυτή την κληρονομιά, έχει αυτή την προσφορά και καταγράφει αυτή την παρουσία στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι, αλλά πάνω από όλα, πρεσβεύει αυτό το μέγεθος και αυτή τη μεγάλη λαϊκή δυναμική, δεν μπορεί να έχει ταβάνι την πέμπτη θέση.
Και κάπου εδώ ξεκινάει το πρόβλημα…
Κάπου εδώ και σε συνδυασμό με τις αγωνιστικές αποτυχίες, φουντώνει η αβεβαιότητα και η αμφισβήτηση, για τις δυνατότητες (οικονομικές και όχι μόνο) αλλά και τις ικανότητες της υπάρχουσας διοικητικής-ιδιοκτησιακής κατάστασης.
Μπαίνουν στο κάδρο οι ικανότητες και αμφισβητούνται, γιατί όπως έχει αποδειχθεί, το πρόβλημα δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός οτι η τωρινή ιδιοκτησία του ΑΡΗ δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες για να κοντράρει και να χτυπήσει τους άλλους τέσσερις ανταγωνιστές της.
Οι κακές επιλογές, οι λανθασμένοι χειρισμοί, οι επιπολαιότητες, η απουσία σοβαρότητας και η έλλειψη ποδοσφαιρικής λογικής, είναι τα στοιχεία που κάνουν την κατάσταση ακόμη χειρότερη.
Για την οικονομία της συζήτησης και για να προλάβω τυχών εξυπνάκηδες, να μην τα ξαναλέμε… Αυτοί είναι οι ανταγωνιστές του ΑΡΗ. Είτε αρέσει, είτε όχι.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την ιστορία, ούτε να τη διαχειριζόμαστε a la carte κι όπως βολεύει την εκάστοτε διοικητική κατάσταση ή τον οποιονδήποτε.
Ο ΑΡΗΣ ιστορικά κι από καταβολής του ελληνικού ποδοσφαίρου, ανήκει στο μπλοκ των μεγάλων ομάδων και “χτυπιέται” με τον Ολυμπιακό, με τον Παναθηναϊκό με την Α.Ε.Κ. και τον Π.Α.Ο.Κ. Για αυτό χαρακτηρίζονται ντέρμπι οι μεταξύ τους αγώνες. Το λύσαμε κι αυτό; Πάμε παρακάτω.
Όταν λοιπόν ο κόσμος βλέπει, ότι η ψαλίδα με τους άλλους τέσσερις ανοίγει σε όλα τα επίπεδα, αγωνιστικά, λειτουργικά, οργανωτικά, κλπ, προβληματίζεται.
Όταν ο κόσμος βλέπει, την αγαπημένη του ομάδα να έχει κολλήσει και να μην μπορεί να κάνει το παραπάνω βήμα την ίδια ώρα που οι άλλοι προχωράνε, παίρνουν τίτλους, πραγματοποιούν ευρωπαϊκές πορείες και γενικά έχουν μια σταθερότητα, τρελαίνεται.
Όταν ο κόσμος βλέπει από την τωρινή ιδιοκτησία, να μην αλλάζει τίποτα και να επαναλαμβάνονται οι ίδιες λανθασμένες πρακτικές, οι ίδιες αντιλήψεις, οι ίδιες νοοτροπίες, οι οποίες απέτυχαν παταγωδώς όλα αυτά τα χρόνια, αγανακτεί και του γυρνάει το μυαλό.
Ακριβώς αυτή η επαναλαμβανόμενη κατάσταση που βιώνει ο κόσμος, αυτή η λούπα για την οποία έχουμε μιλήσει επανειλημμένα, είναι που έχει χαλάσει και έχει ξενερώσει τον κόσμο. Κι αυτό αποτυπώθηκε φέτος, όσο ποτέ άλλοτε. Ο φετινός μέσος όρος προσέλευσης στους αγώνες δεν ήταν απλά απογοητευτικός. Ήταν τραγικός.
Κι αυτή ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία της φετινής χρόνιας. Η αποκαρδιωτική εικόνα, να βλέπεις τις άδειες κερκίδες του Χαριλάου. Μια έδρα για την οποία μιλάνε με σεβασμό και θαυμασμό διαχρονικά όλοι. Εχθροί και φίλοι. Μία έδρα η οποία είναι για το λαό του ΑΡΗ το δεύτερο σπίτι του κι έχει μάθει να είναι δίπλα στην ομάδα, να της συμπαραστέκεται με όλες του τις δυνάμεις και να την υποστηρίζει με πάθος, καταθέτοντας κάθε φορά την ψυχή του και το λαρύγγι του.
Ένας λαός ο οποίος με την παρουσία του και με τη φωνή του, έχει μάθει να δημιουργεί μία ατμόσφαιρα στην οποία έχουν υποκλιθεί διαχρονικά οι πάντες. Αυτή λοιπόν είναι η τεράστια αποτυχία της τωρινής διοίκησης-ιδιοκτησιακής κατάστασης, (εκτός από τα αγωνιστικά στραπάτσα). Ότι κατάφερε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να ξενερώσει αυτόν τον κόσμο.
Κατάφερε να ξενερώσει έναν κόσμο, ο οποίος είναι η επιτομή του μαχητή και του ανυποχώρητου οπαδού-υποστηρικτή και δεν τον έχουν λυγίσει στο παρελθόν αντικειμενικά δύσκολες και σκληρές καταστάσεις στις οποίες είχε βρεθεί η αγαπημένη του ομάδα. Κι αυτός ο λαός ήταν εκεί. Ατσάλινος και αγέρωχος. ΠΑΝΤΟΥ.
Ασφαλώς και είναι αποτυχία, το γεγονός ότι η ομάδα δεν κατάφερε να μπει στην τετράδα, στόχος ο οποίος είχε τεθεί πέρσι στα τέλη του Μαΐου, στη συνέντευξη Τύπου που παρουσιάστηκε ο καινούργιος τεχνικός διευθυντής.
Ασφαλώς και είναι αποτυχία, το γεγονός ότι η ομάδα για άλλη μία χρονιά, δεν κατάφερε να κάνει τίποτα στο θεσμό του κυπέλου.
Ασφαλώς και είναι αποτυχία, το γεγονός ότι η ομάδα για άλλη μία χρονιά, αποκλείστηκε πρόωρα από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, γιατί την πέταξε έξω μία απίθανη ομάδα (αυτή τη φορά από το Αζερμπαϊτζάν!!!) πριν το Δεκαπενταύγουστο.
Ωστόσο, θα το ξαναπώ οτι η μέγιστη αποτυχία, είναι το άδειο “Κλεάνθης Βικελίδης”.
Αυτό ήταν το ξεκάθαρο και εκκωφαντικό μήνυμα της χρονιάς που ολοκληρώθηκε. Ο κόσμος βαρέθηκε. Χαλάστηκε.
Φώναξε δυνατά με την απουσία του, οτι δεν μπορεί άλλο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, με αυτή τη νοοτροπία, με αυτές τις πρακτικές και με αυτή τη λογική.
Ο κόσμος, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια έβγαζε απόλυτα λογικά μια στεναχώρια και έναν προβληματισμό για αυτή την στασιμότητα και το τέλμα που επικρατεί.
Πλέον μιλάμε ξεκάθαρα για δυσαρέσκεια και αγανάκτηση.
Συναισθήματα που μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο, όσο ο κόσμος βλέπει και διαβάζει για όλα αυτά τα “περίεργα” που ακούγονται και γίνονται σε σχέση με την επόμενη χρονιά…
Το ζητούμενο λοιπόν είναι ένα και είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ: ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ πρέπει να βρει το δρόμο του.
Δεν μπορεί άλλο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, γιατί πλέον δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη προς την τωρινή ιδιοκτησία. Γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι ξαφνικά φέτος, ως δια μαγείας, θα γίνει ένα θαύμα και όλα θα αλλάξουν. Κανείς.
Όχι, δεν είναι αχάριστος ο κόσμος του ΑΡΗ. Ασφαλώς και αναγνωρίζει όλα όσα έχουν γίνει αυτά τα χρόνια. Αναγνωρίζει ότι έγινε μια προσπάθεια, με σωστά, με λάθη, αλλά και με πολλές χαμένες ευκαιρίες.
Ακριβώς για αυτό το λόγο αυτός ο κόσμος, παρά τις πίκρες του και τα “στραβώματα” που υπήρξαν, συγχώρεσε, ξαναέδωσε ευκαιρίες στην τωρινή ιδιοκτησιακή κατάσταση και στήριξε.
Υπήρξαν αγωνιστικές ξεφτίλες με αποκλεισμούς και ήττες, που πόνεσαν. Υπήρξαν διοικητικές επιπολαιότητες και κακοί χειρισμοί, ανακολουθίες και επαναλαμβανόμενες αστοχίες. Υπήρξαν αρνητικά γεγονότα και απαράδεκτες συμπεριφορές. Αλλά παρόλα αυτά συνέχισε να δίνει ευκαιρίες. Πολλές ευκαιρίες.
Γιατί έβαζε πάνω από όλους και από όλα, την ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ της καρδιάς και της ζωής του. Φέτος έπιασε τα όρια του.
Απέναντι σε μια ιδιοκτησία, η οποία είναι δεδομένο και αδιαμφισβήτητο ότι όλα αυτά τα χρόνια της ενασχόλησης με τον ΑΡΗ, μόνο χαμένοι δε βγήκανε. Πήρε πολλά και είχε απόλυτα θετικό πρόσημο.
Στο δια ταύτα και για να μην το κουράζουμε.
Κάπου πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατρακύλα. Πρέπει και επιβάλλεται να γίνει μία αλλαγή στην ιδιοκτησία της ΠΑΕ. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση. Η εποχή Καρυπίδη, ολοκληρώθηκε. Ο κόσμος πρέπει να ξαναβρεί το χαμένο του όραμα. Η φλόγα που πάντα καίει μέσα στην καρδιά του, πρέπει να δυναμώσει ξανά.
Οι κερκίδες του Χαριλάου πρέπει να πλημμυρίσουν ξανά από κόσμο που θα ξαναβρεί τον εαυτό του, θα έχει χαρά, θα έχει ενθουσιασμό και πάνω από όλα θα αρχίσει να πιστεύει ξανά.
Να ξυπνήσει αυτός ο κοιμώμενος γίγαντας.
Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει με την τωρινή ιδιοκτησιακή κατάσταση. Δεν μπορεί να γίνει με αυτή την νοοτροπία, με αυτό το σκεπτικό, με αυτές τις πρακτικές και με αυτή τη λογική, την οποία μόνο ποδοσφαιρική δεν μπορείς να την πεις.
Απαιτείται μια αλλαγή. Μια αλλαγή που θα δυναμώσει τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ, οικονομικά και διοικητικά, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, οργανωτικά και λειτουργικά.
Οι στιγμές είναι κρίσιμες και η περίοδος που διανύουμε καθοριστική. Οι ευθύνες των θεσμών του ΑΡΗ είναι ιστορικές. Ερασιτέχνης, Βετεράνοι, Σύνδεσμοι, Δημοσιογράφοι, Θα πρέπει να καταλάβουν και να κατανοήσουν ότι ΕΔΩ και ΤΩΡΑ πρέπει και επιβάλλεται να μπει ένα τέλος.
Από κει και πέρα, άλλο τόσο, μεγάλες και ιστορικές, είναι και οι ευθύνες της Κυβέρνησης. Πρέπει και επιβάλλεται να βρεθεί μια λύση και ο ΑΡΗΣ να βρει το δρόμο του. Όπως έχει γίνει με ΟΛΟΥΣ τους υπολοίπους οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν εισπράξει την εύνοια και τη βοήθεια τους. Είτε με την εξεύρεση ισχυρών οικονομικά (και όχι μόνο) επιχειρηματιών και δίνοντας την στήριξη και την ώθηση τους για ενασχόληση. Είτε με τροπολογίες και νομοθετήματα, με τα οποία καταστρατηγούνταν πραξικοπηματικά ο κάθε νόμος, για να βοηθηθεί και να προστατευθεί κάποια ομάδα. Είτε με κατασκευές γηπέδων, είτε με ωμές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις και ένα σωρό άλλα που έχουμε να θυμόμαστε…
Το βέβαιο είναι ένα.
Μπήκαμε σε μια προεκλογική περίοδο και σίγουρα, το μόνο που δε θέλει να δει και να νιώσει ο Αρειανός οπαδός-ψηφοφόρος, είναι το δούλεμα και η κοροϊδία.
Οι μέρες που ακολουθούν είναι πολύ κρίσιμες και καθοριστικές. Χρειάζεται εγρήγορση και συσπείρωση. Απαιτείται αγωνιστικότητα και αποφασιστικότητα. Οι αγώνες δεν κερδίζονται με θεωρίες κι αυτό το ξέρουμε πολύ καλά σ΄αυτόν τον Σύλλογο. Ο ΑΡΗΣ πρέπει να βρει το δρόμο του και θα τον βρει.
