Προφανώς και κάθε ήττα ενοχλεί, ανοίγει συυζητήσεις και ένας αθλητικός οργανισμός που θέλει να προοδεύσει, οφείλει να βγάζει σημάδια… αλλεργίας με αυτήν.
Έτσι λοιπόν και η χθεσινή ήττα του ΑΡΗ από τον Παναθηναϊκό στο Κύπελλο, ενόχλησε. Πόσο μάλλον όταν χάθηκε και η ευκαιρία να διεκδικήσει η ομάδα την 4άδα της League Phase, αν και αυτό το τρένο περισσότερο το έχασε κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης.
Το παραπάνω συμπέρασμα είναι και η… κουρτίνα που υπάρχει σε κάθε αποτέλεσμα. Είτε νίκη, είτε ήττα. Και αν τραβήξει κάποιος στην «κουρτίνα» του χθεσινού αγώνα, θα αντιληφθεί και καλύτερα το παιχνίδι, με το… φίλτρο της μακροπρόθεσης ματιάς και όχι αποκλειστικά το «τώρα».
Διαγωγή… πρώτη φορά καλή σε ντέρμπι
Προφανώς και στον ΑΡΗ δεν άξιζε να χάσει, σε ένα ματς το οποίο κατέβηκε για να πάρει, έστω και με ροτέισον. Ένα ροτέισον για το οποίο έγινε αρκετή κουβέντα, αλλά σχεδόν όλες οι αλλαγές του Μιχάλη Γρηγορίου ήταν ανάγκης και όχι από επιλογή. Ισως μόνο του Γκαρέ να εντάσσεται στη δεύτερη κατηγορία.
Ο ΑΡΗΣ ήλεγχε το ματς σε μεγάλο διάστημα αλλά πάλι τον… έφαγε η τσαπατσουλιά του στο τελευταίο τρίτο. Είχε περισσότερες προϋποθέσεις από τον Παναθηναϊκό, του οποίου το ροτέισον δεν αποτελεί δικαιολογία. Ηταν ναι μεν μεγαλύτερο σε έκταση αλλά μιλάμε για ομάδα με τεράστιο βάθος και ποιότητα. Και ο ΑΡΗΣ έχει βάθος, αλλά όχι ποιότητα. Θα πάμε, όμως, μετά σε αυτό.
Η συμπεριφορά της ομάδας ήταν καλή σε μεγάλο διάστημα, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά φέτος με τέτοια διάρκεια σε ντέρμπι. Και το κυριότερο είναι οτι δεν παρέκκλινε πάλι από τη φιλσοοφία της. Από αυτή την ταυτότητα που έχει δώσει από πέρυσι ο Γρηγορίου και οι παίκτες προσπαθούν να την αφομοιώσουν. Ναι, εμπεριέχει ρίσκο και ο ΑΡΗΣ προσπαθεί να ζήσει με αυτό.
Δεν βγήκε από το μονοπάτι της εξέλιξης
Για όλα τα παραπάνω και κάποια ακόμα, στο ΟΑΚΑ έγινε πάλι ξεκάθαρο ότι η ομάδα κάνει βήματα προόδου. Τη… χάλασε το αποτέλεσμα αλλά νομιμοποιείται να πει ότι κρατάει την εμφάνιση. Τη νοοτροπία. Είναι δύσκολο να κατανοηθεί εύκολα αυτό όταν υπάρχει ήττα, αλλά η χρόνια δεν τελείωσε χθες και έχει δρόμο μπροστά της. Για αυτόν τον δρόμο λοιπόν, είναι χρήσιμο ότι παρουσίασε χθες αυτή την εικόνα.
Για άλλους ανοίγουν δρόμοι και για άλλους κλείνουν
Εάν ο Γρηγορίου δεν είχε τόσα προβλήματα, μπορεί η εικόνα του ροτέισον να ήταν διαφορετική. Ακόμα κι έτσι, παίκτες όπως οι Μιρ, Μπουσαΐντ, Μπασίρου και Γένσεν πήραν ξανά ευκαιρία στο αρχικό σχήμα. Στο τέλος όμως, τους… έβαλαν τα γυαλιά οι Παπασαραφιανός και Χαρούπας.
Αρχικά, ο πρώτος δικαίωσε στο 100% τον Γρηγορίου που… έσπασε το πρωτόκολλο των «μικρών» στο Κύπελλο. Στα 17 του, μπήκε με θράσος στο ΟΑΚΑ, είχε δύο φάσεις και ασίστ. Ο Χαρούπας επίσης στάθηκε πολύ καλά. Παιδιά που δεν έχουν ρυθμό και παίζουν μία φορά τον μήνα… και αν. Την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι παίζουν έστω ως αλλαγή σχεδόν κάθε εβδομάδα, αλλά για ακόμη μία φορά απογοήτευσαν. Βέβαια ο Μπουσαΐντ έχει το ελαφρυντικό ότι θα μπορούσε να παίξει πιο κεντρικά. Δεν έχει όμως ουσία στο παιχνίδι του. Οπως δεν έχει και ο Γένσεν, ο οποίος αποτελεί ένα ποδόσφαιρικό παράδοξο. Παίζει καλύτερα σε άλλες θέσεις από τη μητρική του. Δεν έχει ουσία, δεν έχει κίνηση με τη μπάλα, δεν έχει δημιουργία, δεν έχει γκολ. Ένας φιλότιμος χαμάλης είναι που δεν μιλάει και παίζει παντού. Αλλά δεν κάνει τη διαφορά.
Γιατί λοιπό να παίζει ο Μπουσαΐντ και όχι οι «μικροί»; Γιατί να παίζει ο Μπασίρου και όχι ο Γαλανόπουλος ή ο Βοριαζίδης. Επαναλαμβάνω, χθες τα χέρια του προπονητή ήταν λίγο-πολύ δεμένα. Έστω και έτσι όμως φάνηκε για ακόμη μία φορά ότι ο ΑΡΗΣ πρέπει να αρχίσει τις επαφές του για την αποσυμφόρηση του ρόστερ και είναι ξεκάθαρο ποιοί πρέπει να τοποθετηθούν στις πρώτες θέσεις αυτής της λίστας εν όψει Γενάρη. Οπως επίσης φάνηκε ότι ο Γρηγορίου πρέπει να αναθεωρήσει για τη διαχείριση κάποιων παικτών του πάγκου…
