Το ταξίδι που δεν είχε επιστροφή…
Σήμερα το πρωί πήγα στο πατρικό, να δω τους γονείς μου.
Να πιούμε ένα καφεδάκι και να τα πούμε.
Έχοντας τη χαρά και την ευλογία, να είναι πολύ κοντά το σπίτι μου, είμαι εκεί σχεδόν κάθε μέρα. Το χαίρομαι και τους χαίρομαι.
Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για αυτούς τους ανθρώπους.
Σήμερα η κα Δήμητρα ήταν θλιμμένη…
“Είδες τι έγινε με τα παιδιά…;”, μου είπε με φωνή χαμηλή και με ένα βλέμμα γεμάτο πόνο.
“Άσε μάνα, είναι τραγικό. Από χθες το σκέφτομαι συνέχεια…”, της απάντησα και την ίδια στιγμή “κόλλησα”. Για αρκετά δευτερόλεπτα, “ταξίδευα” πίσω στο χρόνο.
Σκεφτόμουν και αναλογιζόμουν…
Όλα αυτά που σκέφτομαι και αναλογίζομαι πολλές φορές από το μεσημέρι της Τρίτης, όταν και ενημερωθήκαμε για το τραγικό δυστύχημα, που στοίχησε τη ζωή σε επτά νέους ανθρώπους, οπαδούς του Π.Α.Ο.Κ. που ταξίδευαν για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα.
Σκεφτόμουν και αναλογιζόμουν τα δικά μου, αναρίθμητα οπαδικά ταξίδια, που έκανα νεότερος και τα χιλιάδες χιλιόμετρα που γράψαμε σε ένα πούλμαν, σε ένα βανάκι, σε ένα ΙΧ, για να πάμε να δούμε τη δική μας αγαπημένη ομάδα.
Τον ΑΡΗ μας. Ταξίδια στην παλιά εθνική οδό, η οποία τότε δεν ήταν διπλής κατεύθυνσης και το μόνο που σε χώριζε από το αντίθετο ρεύμα ήταν μια διπλή γραμμή, με ότι σήμαινε αυτό…
Ταξίδια σε όλη την Ελλάδα κι όπου μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους, από την Αλεξανδρούπολη ως την Καλαμάτα κι από την Καστοριά ως την Κρήτη…
Με βροχές, με χιόνια, με θύελλές και καταιγίδες, σε κακοτράχαλους επαρχιακούς δρόμους και σε κάθε λογής “κατσικόδρομους”, που αν ανταμώνανε δυο λεωφορεία ή δυο φορτηγά, έπρεπε το ένα από τα δυο, να κάνει στην άκρη. Ταξίδια στην Ευρώπη, σε εκπληκτικές οδικές αρτηρίες όπως η Αutostrada, η Autobahn και άλλες, που εκείνα τα χρόνια, έμοιαζαν για εμάς τους Έλληνες, βγαλμένες από άλλο πλανήτη!
Ναι αλλά τι γίνονταν μέχρι να περάσεις απέναντι (Ιταλία)…;
Τότε δεν υπήρχε Εγνατία και έπρεπε να περάσεις την Κατάρα…
Κατάρα πραγματική. Άγνοια κινδύνου και απίστευτη τρέλα. Δεν μας κρατούσε κανείς και τίποτα.
Τέτοιες εικόνες ερχόταν στο μυαλό μου.
Σα φλας.
Στιγμές από εκδρομές και ταξίδια…
Αυτά σκεφτόμουν από την Τρίτη το απόγευμα.
Πόσο τυχερός ήμουν, που δεν έγινε καμία “στραβή”… “Αγόρι μου, εσένα σκέφτηκα αμέσως μόλις άκουσα το θλιβερό μαντάτο. Εσένα και την αγωνία που περνούσα κάθε φορά που έφευγες ένα ταξίδι…” μου είπε και μέσα από τη θλίψη του προσώπου της, βγήκε μια αυθόρμητη έκφραση ανακούφισής.
Μια ανακούφιση για όλες εκείνες τις ατελείωτες ώρες και στιγμές αγωνίας που έζησε στα νιάτα μου, σε εκείνα τα ατελείωτα ταξίδια. “Η Παναγία σε φύλαξε…” σιγοψιθύρισε με ταπεινότητα και ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης.
Σα να ήθελε μέσα στη θλίψη να πει ένα ευχαριστώ.
Αλήθεια πόσες χιλιάδες μάνες χθες, δεν είπαν το ίδιο;
Μανάδες Αρειανών, ΠΑΟΚτσηδων, Ολυμπιακών, Παναθηναϊκών, ΑΕΚτσηδων, που τα παιδιά τους, ταξίδευαν και ταξιδεύουν για την αγαπημένη τους ομάδα. “Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή τους και να δώσει δύναμη στους γονείς και στους αγαπημένους τους ανθρώπους. Τίποτα άλλο μάνα.”, ήταν τα δικά μου λόγια.
Γιατί δυστυχώς, όσοι έχουν ζήσει τον ανείπωτο πόνο της απώλειας του παιδιού τους, μπορούν να νιώσουν και να καταλάβουν πολύ καλά, τι ζουν από χθες το μεσημέρι αυτοί οι χαροκαμένοι γονείς. Καλό Παράδεισο στα παιδιά.
Καλό κουράγιο στους γονείς.
Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του Π.Α.Ο.Κ.
